Leiderschapsverhalen die tonen hoe klein we eigenlijk zijn

Na het verschijnen van mijn boek “Sterke verhalen, sterke leiders”, ben ik met het project ‘het verhaal van de leider’ gestart.




Na het verschijnen van zijn boeken ‘Sterke Verhalen, Sterke Leiders’ en ‘RAAK!’ deed Raf Stevens vele interviews met leiders. Alle verhalen staan op www.rafstevens.be en op de blog www.watisjouwverhaal.be.

Meer info

De onmiddellijke aanleiding hiervoor was het feit dat een economisch weekblad bij de verschijning van mijn boek twee belangrijke leiders uit het Belgische economische landschap aan het woord liet, maar hen uiteindelijk maar een “podium” bood van een tiental lijntjes.




Kennismaken met de kracht van storytelling voor je bedrijf of organisatie? Start dan met dit boek.

Vijf hoofdstukken, vijf krachtlijnen om als leider het verschil te maken met een verhaal.

Bestel


Dat gaf mij het gevoel dat het om een gemiste kans ging. Ik bleef ietwat teleurgesteld op mijn honger zitten. Want heel wat leiders uit het economische leven – maar ook daarbuiten – hebben meer te vertellen. Zeker in deze tijden van snelle verandering en disruptie, waarin iedereen op zoek is naar houvast, aangezien de bakens van vroeger – de kerk, de politiek, de banken – in ijltempo van hun voetstuk zijn gevallen, moeten de verhalen van de leiders volgens mij een breder klankbord krijgen. Want er is nood aan ankerpunten, aan verhalen die verder gaan dan de waan van de dag.

Met ‘het verhaal van de leider’ wil ik ook tegengewicht bieden aan de ratrace waarin we eigenlijk met zijn allen dagelijks meedraaien. Er is niets tegen de snelheid en de efficiëntie van elevator pitches en van doordachte beslissingen op basis van cijfers en data die niet liegen, maar er is tegelijk ook nood aan verdieping.  Op mijn voorstel aan nochtans bijzonder druk bezette leiders, die nauwelijks gaatjes in hun agenda vinden,  om eens de tijd te nemen voor een diepgaand gesprek van twee uur is verrassend positief gereageerd. Samen met journalist Geert Degrande heb ik nu een tiental gesprekken gevoerd met leiders uit diverse organisaties. En de verhalen die naar boven komen zijn echt bijzonder veelzeggend. Telkens hangen we bij kleine anekdotes aan de lippen van onze gesprekspartners omdat die verhalen zoveel zeggen over de leiders en over de manier waarop ze naar de maatschappij kijken. Heel opvallend is de bijzonder menselijke en bescheiden kant van de leiders, die er stuk voor stuk prat op zouden kunnen gaan dat ze het helemaal gemaakt hebben. Precies die menselijkheid, waaraan ook volgens Geert Noels grote nood is, getuige zijn recente column in De Standaard, wijst erop hoe klein we eigenlijk zijn in het universum, en hoe geluk afhangt van kleine dingen.

Een tijdje terug hoorde de Nederlandse columnist Nico Dijkshoorn, naar aanleiding van de bloedmaan op 28 september, vertellen dat hij er niet voor was opgestaan, omdat ’s nachts opstaan iets is waar je alleen het opperste geluk aan kan beleven als je nog kinderen thuis hebt. Het verhaal is zo veelzeggend dat ik het hieronder integraal meegeef.

 

“Vannacht was er bloedmaan en ik ben daar niet voor opgestaan.”

“Dingen waar je ’s nachts voor opstaat die hebben alleen zin als je kinderen nog thuis wonen. Dat is namelijk het allerleukste en het allerfijnste opstaan. ‘s Nachts op je blote voeten stiekem naar het schuurtje lopen waar de nieuwe fiets voor je dochter staat. Heel zachtjes die fiets de woonkamer in rijden. Er dan een laken overheen doen en dan snel je bed weer in. Je dochter, die wordt om halfzes ’s ochtends wakker. En dan, even zingen, de cadeautjes uitpakken en dan tegen je dochter kunnen zeggen: “Loop eens met ons mee naar de woonkamer. Ze trekt het laken weg, en dan de schreeuw “O eentje met echte versnellingen.” En daarna kan jij dan zeggen: “Ja, het zijn er 24. Dat is geluk. Voorbereid in de nacht.”

“Tien jaar geleden zou ik met mijn kinderen in de tuin hebben gestaan. Zij zouden slaperig naar de maan hebben gekeken en dan zou ik hen hebben uitgelegd waar ze nou eigenlijk naar keken. Let goed op zou ik zeggen, die maan wordt straks rood. “Ja pap, nou weten we het wel. Even je mond houden nou.” Mijn mooiste nachtelijke ontwaken ooit was 44 jaar geleden. Ik droomde over een hond die kon praten en toen maakte mijn vader mij wakker. Hij schudde aan mijn schouder. “Nico, Nico, er is boksen”, zei hij. Ik wandelde in mijn onderbroek achter hem aan en daarna keek ik samen met mijn vader naar Mohammed Ali tegen Joe Frazier.”

“Het is niet de wedstrijd die ik me herinner, maar die paar uur vlak naast mijn vader. Als een echte volwassene zat ik daar. Kerels naast elkaar. Mijn vader zei dingen tegen me als “Kijk, nu laat hij zijn verdediging zakken” en daarna gromde ik dan wat. Ik keek zoals mannen ’s nachts naar sport kijken. De volgende dag moest ik gewoon weer naar school, maar eigenlijk was ik daar opeens veel te oud voor. Zo een nacht had ik vannacht dus met mijn kinderen willen hebben. Een onvergetelijke.”

Dijkshoorn heeft het in dit verhaal over de onvoorwaardelijke liefde van ouders voor hun kinderen en over hoe belangrijk het is dat kinderen die ervaren omdat ze later aan de momenten waarop ze die voelden, kunnen terugdenken als de gelukkigste uit hun leven.
Als we bij onze interviews voor ‘het verhaal van de leider’ leiders horen vertellen over hun passies – op tournee gaan met een muzikant -, over wat ze zouden doen als ze de lotto winnen – zich volop inzetten voor projecten uit de vierde wereld -, over voorwerpen die voor hen een sentimentele waarde hebben – een zelf genomen foto van een witte haai -, over leiderschap – ik moest ooit rapporteren aan iemand die er een gewoonte van maakte zijn medewerkers publiek uit te kafferen – dan krijgen we een zelfde gevoel als bij het aanhoren van het verhaal van Dijkshoorn. Met andere woorden: de verhalen die ze vertellen, openen de ogen van lezers en luisteraars voor hun visie en hun waarden.

Natuurlijk heb ik altijd geloofd in storytelling, anders was ik tien jaar geleden niet begonnen met een bedrijfje om er mijn brood mee te verdienen. Maar sinds we gestart zijn met de gesprekken voor ‘het verhaal van de leider’ is mijn overtuiging dat we, nu we op een kruispunt in de geschiedenis staan, meer dan ooit verhalen nodig hebben en dat ze overal te vinden zijn. Want Nico Dijkshoorn had ook zonder het fenomeen van de bloedmaan ongetwijfeld wel een manier gevonden om de liefde voor zijn vader en zijn kinderen te bezingen.



OVER RAF STEVENS

Raf Stevens (46) heeft ruim twintig jaar ervaring in communicatie. Sinds twaalf jaar is hij zelfstandig actief in business storytelling. Raf ondersteunde al tal van bedrijven en organisaties in het vertalen van strategie- en verandertrajecten naar sterke verhalen. Hij begeleidt ook managers in het succesvol inzetten van hun persoonlijke verhaal. Raf is ook de host van de Story Club podcast, een interviewprogramma over storytelling, communicatie en leiderschap.

Maak kennis

Geef een reactie